Vind ik leuk:

“Weet je wat mij geholpen heeft? Dingen opschrijven…”. Dat zei ik gisteren nog tegen één van mijn collega’s. Haar mascara was uitgelopen door haar tranen. Zij kwam opbiechten dat zij de afgelopen dagen, onder valse voorwendselen, thuis was gebleven. Niet door ziekte, zoals ze mij eerder deze week had laten weten, maar omdat ze midden in een relationele crisis zit.

Mijn advies kwam niet uit de lucht vallen. Ik schrijf ook. Niet over privé-aangelegenheden. Op zakelijk gebied  vertrouw ik een hoop toe aan het papier. Maar dat heb ik haar uiteraard niet verteld.

Het schrijven deed ik in eerste instantie omdat het moest. Mijn leidinggevende gaf mij destijds enorm veel vrijheid maar wilde wel weten wat ik met mijn team deed en welke plannen ik had. “Een belachelijk idee”, hoor ik mijzelf weer zeggen, terugkijkend naar de eerste keer dat hij het vroeg. We hadden toch tweewekelijks een gesprek waarin ik dat soort zaken keurig vertelde? Maar nee, hij hield voet bij stuk. Ik ben dus gestart met schrijven. Twee A4-tjes vol met zaken die ik had gedaan, had bereikt of juist niet. Iedere keer sloot ik af met mijn ideeën en verwachtingen voor het komende kwartaal. Mijn Letter of Intent (LOI) mailde ik door en werd besproken.

Het is moeilijk om zaken op te schrijven die je bezig houden of hielden. Dat heb ik de eerste keren bij het schrijven tenminste ervaren. Maar na verloop van tijd werd het steeds makkelijker. Sterker nog, ik begon er zelf het nut van in te zien. Van nature ben ik iemand die altijd zijn woordje klaar heeft, en dat werd alleen maar makkelijker; zaken die zijn bereikt of zaken waaraan wordt gewerkt blijven vers in het geheugen. Ik hoef niet meer te graven in mijn geheugen naar zaken die in mijn hersenpan alweer onder een dikke stofwolk liggen.

Eind vorig jaar spraken mijn leidinggevende en ik wederom een LOI door. Hij vertelde mij na afloop dat dit, wat hem betreft, de laatste keer was dat dit een gespreksonderwerp was. “Wat mij betreft prima… ik schreef het allang niet meer voor jou…”, reageerde ik.

Vanmorgen onder de douche kwamen, op onverklaarbare wijze, enkele zaken bij elkaar. Dat heb ik wel vaker onder de douche. Blijkbaar een geschikte plaats voor mij om mijn gedachten te ordenen. Er spoken namelijk al gruime tijd enkele zaken door mijn hoofd;

• Nieuwe uitdaging. Ik ben 32 jaar, geef ongeveer nu 4 jaar leiding aan een team van professionals, maar de spreekwoordelijke koek is op. De rek is eruit. Ik heb niets meer toe te voegen, het team kan alles zelf. Ik heb ze volwassen gemaakt zodat ze zelf nadenken en zelf keuzes kunnen en willen maken. “Wat nu”, mijn eerste vraag.
• Schrijven. Al geruime tijd loop ik met de gedachten om eens een boek te schrijven. Een boek waar een ander echt iets mee kan. Een boek dat in de kast staat en daar af en toe uit wil. Om adem te halen zodat het blijft leven. Om kennis te delen, zodat het wordt gewaardeerd. “Waarover”, mijn tweede vraag.
• Bloggen. Dat ligt eigenlijk in het verlengde van het bovenstaande maar toch, voor mij twee verschillende zaken. Een boek pak je, lees je, zet je weg om later weer te pakken. Een blog is voor mij iets persoonlijks. Een plaats waarin je je eigen gedachten toevertrouwd aan het wereldwijde web om er misschien wel nooit meer iets mee te doen. Om het te laten voor wat het is. “Blog met als onderwerp….”, mijn derde vraag.

En vanmorgen wist ik het. Ik ga een blog schrijven over zaken die ik, in mijn nog korte maar hopelijk nog lange carrière als manager ben tegengekomen of nog ga tegenkomen. Een blog speciaal voor mezelf. Een blog die ervoor zorgt dat ik mijn ervaringen niet vergeet en dat ik ervan kan blijven leren. Ervaringen en inspiratie genoeg voor mijn eigen Letter Of Intent.