Zo werd ik ontvangen tijdens het college Strategisch Management. Mijn mede-student, werkzaam bij hetzelfde bedrijf alleen op een ander filiaal, had het zichtbaar moeilijk om mij het verhaal te vertellen. Waarom zou iemand mij er anders direct mee confronteren? Ik was meer bezig met deze vraag dan met de vraag wie er een lastercampagne tegen mij aan het voeren was. Daarover had ik al een redelijk vermoeden. En mijn vermoedens bleken te kloppen. Het was de persoon die twee maanden daarvoor was vertrokken naar een ander bedrijf. De persoon aan wie ik ongeveer twee jaar leiding had gegeven en die mij niet op zijn afscheidsfeestje erbij wilde hebben. De persoon die sinds zijn beoordeling moeite met mij had en dat aan iedereen vertelde die het wel en niet wilde horen.

Mijn mede-student sloot zijn verhaal af met de geruststellende woorden dat hij niet aan mij twijfelde. Hij had mij, tijdens eerdere colleges, een beetje leren kennen en dacht wel aardig te weten hoe ik in elkaar zat. “Ik heb het maar met een korreltje zout genomen” zei hij nog. “Maar de organisatie waarin we werkzaam zijn, is klein. Vroeg of laat wordt je met het verhaal geconfronteerd.” Het eerste uur van de les was ik er niet helemaal bij. Het verhaal liet me toch niet los. Ik was niet boos, eerder geïrriteerd. Ik probeerde hetgeen er gebeurd was, terug te halen.

“Wel verdomme! Door dat gezeik van die kerel, maken we er nooit een team van!”. Mijn coördinator gaf me gelijk. Die kerel, een adviseur in het team waaraan ik leiding geef, had openlijk een collega afgevallen. Dat terwijl de dame in kwestie de afgelopen maanden de enige was die hij nog serieus nam. Nu was dat dus ook afgelopen. Hij verkocht veel, hij zou zijn eigen moeder nog verkopen, maar hij bracht zichtbaar het team in gevaar. Een team wat zich momenteel aan het ontwikkelen was en wat zich momenteel door het strebertje af liet remmen. “Ik ga nog wel een keer in gesprek”, liet ik mijn coördinator weten.

Tijdens het gesprek liet ik alle akkefietjes die de afgelopen maanden waren voorgevallen de revue passeren. Ik nam hem mee naar het gesprek wat we hadden nadat een collega met in tranen mij was komen vertellen dat ze het werk, door hem, niet meer zag zitten. Ik nam hem mee naar het moment dat ik het hele team bij elkaar had geroepen omdat meerdere collega’s zich over hem hadden beklaagd en dat hij, nadat hij toch nog even moest zeggen dat hij gewoon de beste en dus arrogant was, beterschap beloofde. “En nu dit akkefietje weer”.  Afsluitend had ik hem zijn hulp gevraagd om er met zijn allen wat van te maken. Die hulp zegde hij toe, maar zou niet komen.

Een aantal maanden later was ik de jaarlijkse beoordelingsgesprekken aan het voorbereiden. Alle adviseurs hadden dit jaar, net als voorgaande jaren overigens, de mogelijk een extra bonus te verdienen. Omdat ik mijn pappenheimers wel ken, wist ik dat ik met één adviseur moeilijkheden zou krijgen. De andere adviseurs wisten wel dat ze de bonus niet hadden verdiend, en hadden hier ook vrede mee. Slechts eentje zou alles in het werk stellen om de bonus alsnog te krijgen. Waar ik al bang voor was, gebeurde ook. De adviseur in kwestie, degene waarmee ik door zijn houding en gedrag binnen het team regelmatig een gesprek mee had gevoerd, moest en zou zijn bonus krijgen. Ook al had hij hier geen recht op, want dat wist hij ook. Hij wist ook dat hij geen recht had om op alle onderdelen goed te worden beoordeeld. Maar ook dat wilde hij. Het werd een prestigestrijd voor hem. En dit keer verloor hij. In tegenstelling tot de afgelopen jaren waarin hij, bij mijn voorganger, alles voor elkaar kreeg.

Dit was voor hem een niet te verkroppen verlies. Dus trok hij een maand of wat later zijn conclusie. Hij zou de organisatie verlaten. Bij zijn exit-gesprek met de directie gaf hij mijn houding als reden. Gelukkig was mijn leidinggevende van de situatie op de hoogte. Ik bracht iedere twee weken verslag uit. Ook nadat ik de adviseur, enkele weken na de beoordeling, uit het team had gezet, bleef het een gespreksonderwerp tussen mij en mijn leidinggevende. De conclusie van de adviseur kwam dan ook bij niemand als een volslagen verrassing.

De maanden die na het vertrek van de adviseur volgde hoorde ik, via via, nog weleens wat over hem maar we hadden geen contact meer. Tot verleden week. Ineens stond de adviseur in de hal en liep ik hem tegen het lijf. We raakten in gesprek en we toonden oprechte interesse naar elkaar. Hij vertelde mij dat weg gaan en uiteindelijk voor zichzelf beginnen het beste was wat hij had kunnen doen. Eigen baas, zelf de tijd in kunnen delen, opdrachten aannemen en kunnen weigeren. “Het past perfect bij je”, reageerde ik op zijn verhaal. Ik vertelde hem dat ik toe was aan een nieuwe uitdaging en mijzelf aan het oriënteren was op detachering, dezelfde stap die hij een jaar geleden had genomen. “Bel dit nummer, vraag naar deze naam en noem die van mij”, zei hij terwijl hij een naam en telefoonnummer op een briefje schreef. “En noem alsjeblieft mijn naam, want ik ben niet zo aardig over je geweest”, vervolgde hij.

’s Avond in de auto, onderweg naar huis, kwam er een glimlach op mijn gezicht terwijl ik aan het gesprek van die middag terugdacht. “Ik heb het blijkbaar toch niet zo verkeerd gedaan” dacht ik terwijl ik de snelweg op draaide.

Nu zit ik alweer drie jaar lang achter een bureau midden op de afdeling waaraan ik leiding geef. Helemaal achterin, in een hoekje, staat mijn bureau. Door het grote beeldscherm op het bureau moet je altijd even goed kijken of ik er nou wel of niet zit. Maar als ik er zit, hoor ik alles, zie ik alles, proef ik de sfeer die op mijn afdeling heerst en weet ik exact waar men mee bezig is.

Als je midden op de afdeling zit, is de kunst om je er niet (altijd) mee te bemoeien. Ik ben iemand die zelfstandigheid predikt, die wil dat medewerkers zelf nadenken en verantwoording nemen voor hen handelen. Van nature ben ik een dergelijk persoon echter niet. Ik wil graag zelf de touwtjes in handen hebben. Het alom bekende gezegde mijn wil is wet, is mij niet vreemd. Met de omschakeling heb ik dan ook wel moeite gehad.

“Het spijt me, maar als je het zo aanlevert doe ik helemaal niets voor je”, hoor ik één van de ondersteunende medewerkers tegen de adviseur die aan haar bureau staat zeggen. “Tjonge jonge, wat doe je moeilijk. Het staat op het briefje geschreven, dan hoeft het toch ook niet nog een keer in het systeem gezet te worden”, reageert de adviseur. Het mijn wil is wet brandt op mijn lippen, maar ik hou me stil. Ik duik weg achter het beeldscherm en bemoei me er niet mee. Het is mijn idee geweest om de werkvoorraad via het CRM-systeem te integreren in het dagelijkse werk en vanuit dit systeem de werkvoorraad te monitoren. Een voorwaarde is dat de input ook vanuit het CRM-systeem moet komen. “Daar zul je dus rekening mee moeten houden”, had ik de ondersteuner een aantal weken daarvoor nog geantwoord op haar angst voor het tegenstribbelen van de adviseurs.

Nu wordt haar angst bewaarheid; de eerste adviseur staat aan haar bureau en zet zijn hakken in het zand. Hij werkt al jaren op zijn eigen manier en blijft dat ook gewoon doen. “Als ze toegeeft, kan ik weer opnieuw beginnen”, denk ik bij mezelf. Maar ze houdt voet bij stuk, het hele kwartier lang. Een kwartier lang kibbelen over het verschil in werken. “Hoe houden ze het vol”, denk ik bij mezelf. Maar de adviseur druipt af en levert het werk aan via het systeem, zoals de ondersteunende medewerker had gevraagd.

“Goed gedaan”, mail ik haar na nog eens een kwartier wachten. Ik moest iets doen, moest er even op reageren. Misschien niet goed, misschien wel. Ik ben in ieder geval trots op de overwinning van mijn collega. En trots op mezelf dat ik niets heb gezegd, haar niet heb geholpen. Door haar optreden heeft het team wederom een stap gezet op de weg naar zelfstandigheid. En door mijn niet-optreden is het effect binnen de afdeling nu vele malen groter.

Mijn advies kwam niet uit de lucht vallen. Ik schrijf ook. Niet over privé-aangelegenheden. Op zakelijk gebied  vertrouw ik een hoop toe aan het papier. Maar dat heb ik haar uiteraard niet verteld.

Het schrijven deed ik in eerste instantie omdat het moest. Mijn leidinggevende gaf mij destijds enorm veel vrijheid maar wilde wel weten wat ik met mijn team deed en welke plannen ik had. “Een belachelijk idee”, hoor ik mijzelf weer zeggen, terugkijkend naar de eerste keer dat hij het vroeg. We hadden toch tweewekelijks een gesprek waarin ik dat soort zaken keurig vertelde? Maar nee, hij hield voet bij stuk. Ik ben dus gestart met schrijven. Twee A4-tjes vol met zaken die ik had gedaan, had bereikt of juist niet. Iedere keer sloot ik af met mijn ideeën en verwachtingen voor het komende kwartaal. Mijn Letter of Intent (LOI) mailde ik door en werd besproken.

Het is moeilijk om zaken op te schrijven die je bezig houden of hielden. Dat heb ik de eerste keren bij het schrijven tenminste ervaren. Maar na verloop van tijd werd het steeds makkelijker. Sterker nog, ik begon er zelf het nut van in te zien. Van nature ben ik iemand die altijd zijn woordje klaar heeft, en dat werd alleen maar makkelijker; zaken die zijn bereikt of zaken waaraan wordt gewerkt blijven vers in het geheugen. Ik hoef niet meer te graven in mijn geheugen naar zaken die in mijn hersenpan alweer onder een dikke stofwolk liggen.

Eind vorig jaar spraken mijn leidinggevende en ik wederom een LOI door. Hij vertelde mij na afloop dat dit, wat hem betreft, de laatste keer was dat dit een gespreksonderwerp was. “Wat mij betreft prima… ik schreef het allang niet meer voor jou…”, reageerde ik.

Vanmorgen onder de douche kwamen, op onverklaarbare wijze, enkele zaken bij elkaar. Dat heb ik wel vaker onder de douche. Blijkbaar een geschikte plaats voor mij om mijn gedachten te ordenen. Er spoken namelijk al gruime tijd enkele zaken door mijn hoofd;

• Nieuwe uitdaging. Ik ben 32 jaar, geef ongeveer nu 4 jaar leiding aan een team van professionals, maar de spreekwoordelijke koek is op. De rek is eruit. Ik heb niets meer toe te voegen, het team kan alles zelf. Ik heb ze volwassen gemaakt zodat ze zelf nadenken en zelf keuzes kunnen en willen maken. “Wat nu”, mijn eerste vraag.
• Schrijven. Al geruime tijd loop ik met de gedachten om eens een boek te schrijven. Een boek waar een ander echt iets mee kan. Een boek dat in de kast staat en daar af en toe uit wil. Om adem te halen zodat het blijft leven. Om kennis te delen, zodat het wordt gewaardeerd. “Waarover”, mijn tweede vraag.
• Bloggen. Dat ligt eigenlijk in het verlengde van het bovenstaande maar toch, voor mij twee verschillende zaken. Een boek pak je, lees je, zet je weg om later weer te pakken. Een blog is voor mij iets persoonlijks. Een plaats waarin je je eigen gedachten toevertrouwd aan het wereldwijde web om er misschien wel nooit meer iets mee te doen. Om het te laten voor wat het is. “Blog met als onderwerp….”, mijn derde vraag.

En vanmorgen wist ik het. Ik ga een blog schrijven over zaken die ik, in mijn nog korte maar hopelijk nog lange carrière als manager ben tegengekomen of nog ga tegenkomen. Een blog speciaal voor mezelf. Een blog die ervoor zorgt dat ik mijn ervaringen niet vergeet en dat ik ervan kan blijven leren. Ervaringen en inspiratie genoeg voor mijn eigen Letter Of Intent.